PRESENTeert#14 Conclusion issue: THERE IS NO I

PRESENTeert14

Please find here the last part of the conclusion of Aquil Copier. Initiator and participant on the project THERE IS NO I @ W139 in Amsterdam.

The first part of the text is published in the magazine.

… Heel gelukkig was ik met alle deelnemers die er elke sessie dag wel waren en de energie door de ruimte in de W139 lieten knallen. Soms met recht knallen want de titel van het project was THERE IS NO I, maar dat ego is er natuurlijk wel, en dat kwam een paar keer tot uiting in conflicten en een opsplitsing van de Theorie groep. Deze groep leek een probleem groep omdat hier twee deelnemers niet actief meededen waardoor de groep vanaf het begin al enigszins ontwricht was. Tegelijkertijd was de positieve energie enorm, was de ruimte elke dag totaal anders. Echt een atelier waarin gewerkt werd en dat was ook zichtbaar op de doeken. Die veranderde elk uur en in totaal heb ik zeker 30 prachtige schilderijen zien ontstaan terwijl we maar 8 doeken hadden. Acht doeken van 5×3 meter, die wel elke keer weer werden aangepakt en totaal veranderden. Echt een schilderfeest en schildergevecht tegelijk, en dat kregen we ook terug van bezoekers die in ‘ons atelier’ rondliepen en regelmatig gesprekken met ons begonnen. Heel fris was dat en het gebeurde regelmatig dat mensen weer terugkwamen om te zien hoe de schilderijen zich ontwikkelden. Ik moest ook vaak terugdenken aan filmpjes op Youtube van Philip Guston waarin hij het heeft over ‘destruction’ van zijn doeken. Dat als hij iets heeft geschilderd dat hij dat dan niet meteen een goed schilderij vindt. Dan schildert hij daar graag weer overheen en kan het doek weer helemaal anders worden. “Soms  lijkt een schilderij een goed werk te worden, te goed, dan is het niet geloofwaardig”, aldus Guston.

Ik realiseer me dat ik niet alle sessies volledig mee heb kunnen schilderen vanwege allerlei organisatorische dingen waar ik vooral in het begin door werd afgeleid. Wat mij opviel en verbaasde is dat wij in onze groep ook niet tot echt fijne samenwerkingen kwamen. We probeerden wel tot gesprekken te komen over schilderkunst en over waar we met onze doeken heen wilde maar dit lukte niet echt goed. We probeerde elkaar te overtuigen dat een schilderij zo en zo in elkaar zou moeten zitten. Vervolgens werd het hele doek weer overgeschilderd en nog eens overgeschilderd zonder dat er iets op het doek zichtbaar bleef wat enigszins interessant was. Terwijl het juist de bedoeling was dat we elkaar zouden aanvullen en dat iedereen juist zijn eigen kracht en ervaring etc zou inzetten. Dit bleek lastiger dan ik van te voren had gedacht. Pas de laatste sessie kwamen er schilderijen uit die toonbaar waren, hier en daar zelfs best wel goed waren en achteraf had ik graag nog langer aan de doeken willen doorwerken. We hadden maar negen dagen te schilderen, en dat is meestal niet genoeg om twee goede schilderijen te maken van dat formaat. Maar ja, het ging dan ook over het proces en het experiment. Explore the unknown.

Uiteindelijk was het een enorm intense schilder zomer waar Raymond en ik veel van hadden verwacht. Zonder nu negatief te willen worden heb ik niet het idee dat het zaadje dat wij wilden planten echt heeft kunnen kiemen, wellicht heeft dat veel meer tijd nodig, en wellicht nog meerdere projecten als deze. Maar stiekem hoop ik dat de deelnemers van het project hebben ondervonden wat de waarde zou kunnen zijn van dit project, en deze manier van denken. Dat ze werken hebben gemaakt die ze nooit zelf in hun atelier zouden maken als ze het helemaal alleen zouden doen. 

Voor mij persoonlijk heeft het veel opgeleverd en me geïnspireerd. Interessant hoe voor iedereen uit onze groep de regels en uitgangspunten van het maken van een goed schilderij compleet anders zijn. Tegenwoordig als ik in mijn atelier aan het werk ben, hoor ik soms ergens achter in mijn hoofd de gesprekken terug die we hadden tijdens het schilderen. Zo was het voor Jop heel logisch dat een goed schilderij ritme heeft, voor Raymond was het belangrijk dat het hele schilderij wordt aangeraakt met grote gebaren. Judith wilde telkens schetsen maken op haar telefoon en verwijzen naar de inmiddels bekende Duitse schilderkunst en Gerben wilde het liefst eerst een plan maken en dat gezamelijk uitwerken.

Het was achteraf heel leuk om te horen hoe het project ook Sam Samiee heeft geïnspireerd voor zijn tentoonstelling in W139. Hij zag, en dat hebben Raymond en ik er ook in proberen te stoppen, dat op deze manier samenwerken enorm veel vruchten kan afwerpen, niet alleen in de beeldende kunst. Juist als elke kunstenaar zijn eigen kwaliteiten in kan zetten. Maar ook op andere vlakken in de maatschappij, zie het voorbeeld hierboven over de deeltjesversneller of eventueel voor het vinden van oplossingen op andere vlakken. Niet perse in de kunst.

Voor mij was het in elk geval een prachtig project en ik vind het heel dapper van alle deelnemers dat ze hebben meegedaan. Aan iedere deelnemer BEDANKT! Ook aan de staff van W139, niks was ze te gek, heel fijn om mee samen te werken! Jabu Arnell als super host! En natuurlijk wil ik hierbij de sponsoren bedanken: Artel en Winsor & Newton.

 

0 Responses to “PRESENTeert#14 Conclusion issue: THERE IS NO I”



  1. Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




Current issue #14

Blog Stats

  • 21,526 hits

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.


%d bloggers like this: